مجمع خیرین شهرستان آمل سایت اطلاع رسانی مجمع خیرین شهرستان آمل
برخی شوخیها و طنزها گاه آنقدر تکرار میشوند که دیگر اثرشان بر فکر و ذهن آدم کمرنگ میشود.
دنیای تکنولوژی و گوشیهای هوشمند و فضای مجازی و شبکههای اجتماعی هم از آن دست موضوعاتی است که آنقدر درباره شان در جامعه شوخی رد و بدل شده که دیگر پیامی که چنین طنزهایی روزگاری به همراه داشتهاند اثر خود را از دست داده است. زندگیهایی که به مرحمت! گوشیهای هوشمند و شبکههای اجتماعی سرد شدهاند؛ روابطی که دیگر چندان مستحکم نیستند، دوستانی که بیشتر از آنکه چشم در چشم بنشینند پای صحبتهای هم، سرشان در گوشیهایشان مانده و تنها لبهایشان میجنبد. زندگی اینگونه است که کمکم تغییر میکند و آدم حس نمیکند که چطور کیفیت روزها و لحظههایش تغییر کرده است. بارها دیدهایم تصاویر و کاریکاتورهایی را که خانواده یا جمعی را نشان میدهند که همگی گرد هم نشستهاند اما تمام هوش و حواسشان به گوشیها و شبکههای اجتماعیشان معطوف مانده و گویی که گرد هم نیستند!
همین چند سال پیش چنین طرحهایی برای لحظاتی آدم را تکان میداد و به فکر وامیداشت؛ باعث میشد تا به سبک زندگیمان و به کیفیت روزهایمان فکر کنیم. اما بهنظر میرسد رفته رفته آنقدر این طرحها در همین شبکههای اجتماعی دست بهدست شدند که کمکم مثل اغلب مطالب دیگر این شبکهها بیبو و بیرنگ شدند! این است که شاید تنها راه بهخودآمدن در این روزها، مدتی دوری از گوشیهای هوشمند است. شاید چند روز ابتداییاش سخت باشد!
مثل هر ترک عادت دیگری اما به مرور میتوان فهمید که تنها کمی دوری از عادات روزانه مجازیمان تا چه اندازه میتواند زندگیمان را دستخوش تغییر کند. کمکم میتوانیم بیشتر، مطالب واقعی بخوانیم! به مرور میتوانیم به ارتباطهای خانوادگی و دوستانهمان عمق ببخشیم. شاید توانستیم کمی هم تحرک داشته باشیم و خدا را چه دیدید شاید به کل مزه زندگیمان را عوض کردیم. شاید روزهایمان بلندتر بشود و لحظاتمان بیشتر! شاید در این میان کمکم فرصتی پیش آمد و کمی هم بهخودمان فکر کردیم؛ به کسی که زمانی بودیم و کسی که اینک هستیم. شاید تنها با کمی دوری از دنیای پر هیاهو و پوچ شبکههای اجتماعی و گوشیهای هوشمند توانستیم کمی به کسی فکر کنیم که میخواهیم باشیم.
